καμμιγκς,λογωερωτα

Από το 1X1

XXII

κανένας άνθρωπος,αν οι άνθρωποι είναι θεοί· αλλά αν οι θεοί πρέπει

να είναι άνθρωποι,ο καμιαφορά μόνο άνθρωπος είναι τούτο

(πιο συνηθισμένο,γιατί κάθε αγωνία είναι ο καημός του·

και, αφού η χαρά του είναι πιο χαρά,σπανιότατο

-

-

κακός δαίμων,αν οι δαίμονες μιλούν την αλήθεια· αν οι άγγελοι λαμπαδιάζουν

-

-

από το δικό τους γενναιόδωρο εντελώς φως

άγγελος· ή(αφού κόσμους διάφορους αποστραφεί

παρά να προδώσει αμέτρητη μοίρα)

δειλός,γελωτοποιός,προδότης,ηλίθιος,ονειροπόλος,τέρας-

τέτοιος ήταν ποιητής και θα είναι και είναι

-όποιος λύσει τους βυθούς του τρόμου να υπερασπιστεί

την αρχιτεκτονική μιας ηλιαχτίδας με τη ζωή του:

και σμιλέψει αθάνατες ζούγκλες απελπισίας

να κρατήσει τον χτύπο της καρδιάς του βουνού στην παλάμη του

*****************

Και το πρωτότυπο:

XXII

no man,if men are gods;but if gods must

be men,the sometimes only man is this

(most common,for each anguish is his grief;

and,for his joy is more than joy,most rare)

-

-

a fiend,if fiends speak truth;if angels burn

-

-

by their own generous completely light,

an angel;or(as various worlds he’ll spurn

rather than fail immeasurable fate)

coward,clown,traitor,idiot,dreamer,beast-

such was a poet and shall be and is

-who’ll solve the depths of horror to defend

a sunbeam’s architecture with his life:

and carve immortal jungles of despair

to hold a mountain’s heartbeat in his hand

**********************

Κι άλλο ένα

XXIII

η αγάπη είναι πηγή όπου

τρελλοί πίνουν οι που σκαρφάλωσαν

πιο κατακόρυφα από ελπίδες οι φόβοι

μόνο ούτε ποτέ ονομασμένοι

βουνά περισσότερο παρά αν κάθε

γνωστή ολοσύνη εξαφανίζεται

-

-

εραστές είναι ανόητοι εκείνοι

ψηλότερες από φόβους ελπίδες

εραστές είναι εκείνοι που γονατίζουν

εραστές είναι ετούτοι που τα χείλη τους

θραύουν ανεφάνταστο ουραν’ο

βαθύτερη παράδεισος είναι κόλαση

Το ορίτζιναλ

XXIII

love is a spring at which

crazy they drink who’ve climbed

steeper than hopes are fears

only not ever named

mountains more if than each

known allness disappears

lovers are mindless they

higher than fears are hopes

lovers are those who kneel

lovers are these whose lips

smash unimagined sky

deeper than heaven is hell

αχ

αρχαίο του Μεξικού, το βρήκα στο Of time, passion and knowledge του J. T. Fraser, όταν άνοιξα το βιβλίο να το χαζέψω, με κοίταζε αυτό:

Στον ουρανό, ένα φεγγάρι
στο πρόσωπό σου ένα στόμα.
Στον ουρανό , πολλά αστέρια:
στο πρόσωπό σου, μόνο ένα ζευγάρι μάτια

μέσα στη δροσοσταλίδα λάμπει ο ήλιος:
η δροσοσταλίδα πεθαίνει
Στα μάτια μου, που είναι ολοδικά μου, τα μάτια σου λάμπουν:
Εγώ-Εγώ ζω.

το ποτάμι χωρίς τέλος
συνεχίζει το δρόμο του
Πάει και πάει
πηγαίνει ο άνεμος, χωρίς τέλος.
Η ζωή περνά
δεν ξαναγυρνά.

η πρώτη φορά

Παράθυρο στην Παγκόσμια Ιστορία

Μια φορά ήταν η πρώτη φορά, κι ήταν όταν ο άνθρωπος σηκώθηκε και τα τέσσερα πόδια του έγιναν δύο χέρια και δύο πόδια, και χάρη στα πόδια τα χέρια ελευθερώθηκαν και μπορούσαν να χτίσουν καλύτερα σπίτια απ' ότι οι κορφές των δέντρων και οι περιστασιακές σπηλιές. Και όταν βρέθηκαν όρθιοι, οι γυναίκες και οι άντρες ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να κάνουν έρωτα πρόσωπο με πρόσωπο και στόμα με στόμα, και έμαθαν τη χαρά να κοιτάζονται στα μάτια μέσα στην αγκάλη των χεριών τους και τους κόμπους των ποδιών τους.

Eduardo Galeano, Walking Words