Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

ποια ειμαι;

από πού είμαι;
γεννήθηκα στην αθήνα
40 ημερών πήγα στο Λονδίνο όπου και εζησα για τα επόμενα 10 χρόνια της ζωής μου
ήρθα στην Ελλάδα πάλι τα Χριστούγεννα της Τετάρτης δημοτικού
έμαθα να γράφω με τόνους και δασείες
ο πατέρας των παιδιών μου είναι ανδαλουσιάνος
αλλά μένει στη Βυρηττό
ο πατέρας μου είναι Κεφαλλονίτης με καταγωγή από την Ιθάκη(πριν το 1750)
η μαμα του όμως ήταν από την Καλλίπολη, σήμερα Gelibolu
η μαμά της μαμάς μου Αρβανίτισσα
αλλά με κάτι από Σύρο
ο παππούς ο Ντίνος ήταν από τη Στεμνίτσα
αλλά μεγάλωσε στη Ρουμανία
εδώ στο χωριό που μένω είναι λέει αρβανίτες
ξέρουν να βριστούν με τους αλβανούς στη γλώσσα τους
γιατί τ' ακούγαν από τα παππουδικά τους
τωρα πισω σε μενα
ειμαι ελληνιδα;
συνηθως στο δρομο με λενε αμερικανα
τυχαινει φορες φορες να μου απευθυνονται εγγλεζικα, και αμα βαριεμαι να εξηγω απαντω και γω στην ιδια γλωσσα
στο χωριο ειμαι ξενη
αλλα καλυτερης ποιοτητας απο τους αλβανους
που εδω στο χωριο μου φαινονται λιγοτερο ξενοι από μενα
ε καλα αφου εχουν και τα ιδια επωνυμα μα τους ντοπιους (ιθαγενείς; χα!)
αλλα ειναι πιο ξενοι
παλι πισω σε μενα
ειμαι ελληνίδα;
καμια φορα, συχνα δηλαδη, σκεφτομαι στα αγγλικα
δεν ξερω τα τραγουδακια που μαθαίνουν όλα τα "ελληνακια" στο νηπιαγωγείο
ούτε εχω δει ολες τις ταινιες της βουγιουκλακη
δεν εχω πει ποτε ποιημα στο σχολειο
εχω δωσει ομως πανελλαδικες που εγιναν τελευταια στιγμη πανελληνιες ή το ανάποδο
είμαι ελληνίδα;
το πιστευω δεν το εμαθα ποτε
και η εκκλησια ηταν παντοτε ανθρωπολογικη ερευνα πεδιου
τον πασχαλη τον εμαθα προσφατα
το ζαμπετα τον ηξερα απο μικρη
αλλα και τον παβαροτι
(μου άρεσε ομως ο ντομιγκο)
ασε που τα κυτταρα μου ειναι εμποτισμενα με βερντι και βαγκνερ
ο αδερφος μου γεννηθηκε κατα τη διαρκεια της δευτερης πραξης του τροβατορε
το ονομα μου ειναι ρωσικο
και με λενε και ολιβια
προς λατινικο φερνει
και το μαρια ομως απο εβραϊκα καταγεται
εχω και μια καναδη ανηψια
με αραβικο ονομα
ειμαι ελληνιδα;
θελω να ειμαι ελληνιδα
να ειμαι κοπριτω βαλκανοευρωπαια
να ειμαι το ιδιο ελληνιδα με το δερμα μου που δεν αντεχει τον ηλιο και τα εντονα ζυγωματικα μου
το ιδιο ελληνιδα με τις κολλητες μου με το σταρενιο δερμα που μαυριζουν με την πρωτη
το ιδιο ελληνιδα και ντοπια με τα παιδια που οι γονεις τους διαλεξαν τη χωρα αυτη να τα γεννησουν
το ιδιο ελληνιδα με ολους οσοι βρεθηκαν σ αυτον τον τοπο χωρις να το επιλεξουν, ειτε τωρα, ειτε καποτε, το ιδιο ελληνιδα με ολους εκεινους που στο σπιτι μιλουν και μιλουσαν αλλη γλωσσα απο αυτην που μιλιεται εξω απο το σπιτι το ιδιο ελληνιδα με ολους εκεινους που εχουν συγγενεις σε μερη που βρισκονται εκατονταδες χιλιομετρα μακρια το ιδιο ελληνιδα με κεινους που εμαθαν να χορευουν δημοτικα στα χορευτικα και με εκεινους που εβλεπαν τους δικους τους να τα χορευουν στα πανηγυρια
μακαρι να ειμαι το ιδιο ελληνιδα με εκεινους που περιμενουν δεκαετίες να παρουν ελληνικη ταυτότητα και χαίρονται οταν την παίρνουν
θελω να ειμαι ελληνιδα;
παντως σιγουρα δεν θελω το απο που ειμαι και το τι ειμαι να ειναι το ιδιο πραμα